whats happening now?

side notes II

2011-01-11T13:50:00.002+02:00

Balkon penceresine başını yasladı. Alt kattaki balkonun demirlerinde bir karga dolanıyordu. Uzun uzun bakıştılar. Karga bir geçirdiği yüz yılın bilgeliğiyle, bir dünyayı yeni keşfeden bir çocuğun heyecanıyla bakıyordu. Neden sonra güneş bulundukları yerden göremedikleri bir tepenin arkasından yükseldi hızla. Sabahın bal rengi soğuk ışıkları ikisini birden aydınlattı. Yeni günün heyecanı karganın çocuk ruhuna teslim olması için yeterliydi. Heyecanla bıraktı kendini balkonun demirlerinden. 20 metrelik boşluğu bir çırpıda alıp, çimlere sadece birkaç santim kala kanatlarını heybetle açtı ve usulca kondu toprağa. Sadece yıllarca tecrübe ettikten sonra böyle ustalıkla gerçekleştirilebilecek bu zorlu manevranın altından kolayca kalkmanın gururuyla dolanmaya başladı çimlerin arasında. Bir süre sonra toprakla betonun birbirine yaptığı açıda kayboldu gitti.

Önce nefesinin camda bıraktığı kısa ömürlü izleri takip etti. Tüm camın hafiften buğulandığını fark edince bulanık düşünceleri silkeledi attı. Geriye döndü ve içeri girdi. Kapıyı kapatırken kendince veda etti yaşlı ama genç dostuna. Gözü artık ona göre dışarıda kalan buğulu cama takılınca ocağın üstündeki çaydanlığı hatırladı. Çaydanlık bir adım solundaki ocağın üstünde kaynıyordu bir süredir. Ara ara yaptığı gibi fazla keskin duyularına rağmen nasıl bu kadar uzaklaşabildiğine şaşırdı her şeyden. Kutsal bir görevi yerine getirir gibi, saygıyla ve ağır ağır hazırladı çayını. Bu basit aktivitede en önemli ve hassas konu çayın hangi fincana koyulacağıydı. Şeffaf, ağzı geniş, altı dar, üstü bombeli fincanları sevmiyordu. Bombeler eğreti bir görünüm veriyordu fincanlara. Koyu sarı, kısa boylu tıknaz fincanlara konusundaysa yıllardır çekingendi. Bu fincanlar çok uzun yıllar önce uzak topraklardan gelmişlerdi. Kendisinden çok daha yaşlı ve erdemliydiler. Ayrıca uzun yaşamları boyunca pek çok yol arkadaşlarını yitirmişlerdi. Bu yüzden hüzünlü bir bakışları vardı daima. Farklı zamanda gruba katılmış, aynı boy ve özelliklere sahip olan, ama anlamsız desenlere sahip fincanlarsa ne hüzünlü ne de mutluydular. Zaman zaman diğerlerine muhalefet olurken, beklenmedik anlarda arka çıkarlardı birbirlerine. Son olarak kendi evine taşınırken gelen, ama onunla birlikte yine bu dolaba dönen, geniş uzun ve diğerlerinin tamamından büyük fincanlar vardı. Hepsinin üstü farklı renklerde yapraklar, sarmaşıklarla bezeliydi. Bir tanesinin bir bacağı topaldı. Yeşil taş tezgahın üstünde dimdik duramaz, ufak ufak sallanırdı. Bu grup diğerleriyle birlikte takılmaz, yeşil taş tezgâhın üstündeki askılarda vakit geçirirlerdi. İyi huylu, becerikli ama biraz burnu havada takımıydı bunlar. O kullanacağı fincanı seçerken zaman zaman bunları düşünür, sürekli aynı fincanı kullanmamaya özen gösterirdi. Rastgele bir seçim yaparak aklı sıra grubun içine kıskançlık ve kin gibi duygular sokmamaya çalışırdı. Çok sevmediği bombeli fincanlardan birini alıp, çaydanlığın yakınına yeşil taş tezgahın üstüne bıraktı. Sol eliyle demliği kavradı. Porselen demlik fazlaca sıcaktı, elini yaktı. Umursamadı. Sağ eliyle çaydanlığın altını kavradı, demiyle suyunu bir seferde doldurdu fincana. Bombeli cam fincan, seçilmiş olmanın kibriyle şöyle bir baktı diğerlerine doğru.

Dolaptan dört tane şeker alıp tek tek bıraktı fincana. Kaşığı da fincanın içine usulca daldırıp karıştırmaya başladı. Ocağın artık yanmadığından emin olduktan sonra 12 metrekareye döndü. Kapısını kapatıp, koltuğuna oturdu. Bitkin düşmüştü yine. Kapalı perdeye rağmen içeri giren güneşin, yükseldikçe soluk mavi duvardaki gölgeleri eğişini seyre daldı.

side notes I

2011-01-11T13:01:00.000+02:00

Sabrın sonu hakkında halk arasında türlü söylem onu hiç ama hiç ilgilendirmezdi. O bir yere varmak için sabretmiyordu. O sadece sabrediyordu. Ve onun yaptığı şey buydu. Hiç anlaşılmayacak, beklenmeyecek şekilde sabrediyordu. “Neden” sorusuna cevap vermeyi hiçbir zaman tercih etmemişti. Muhtemelen yaşamının geri kalanında da tercih etmeyecekti. Trafikte sağına soluna boş boş bakındı. Trafik ışıklarının yeşile dönmesi için 24 saniye vardı daha. Kollarını göğsünde birleştirdi bir şeylerden korunmak ister gibi. Rahat edemedi. Kollarını çözdü. Yanındaki cebe uzandı ve bir sigara çıkartıp yaktı. Sigara içilmiyordu arabada. Camı araladı. Küllüğü kullanmamalıydı. 9 saniye. Arabayı birinci vitese taktı ve hareket etmeye hazırlandı. Kendisine yeşil yandığında halen araçlar geçiyordu önünden. Azarlar gibi baktı araçlara. Son bir araba ok gibi fırladı önüne. Sertçe frene bastı. Kim bilir hangi boş nedenden acele ediyordu. Umursamadı yoluna devam etti. Otoyol’a çıktığında biraz rahatladı. Bulutlar yolun sonunda toplanıyorlardı. Bir iki dakika sonra yağmurun ilk damlası cama çarpıp paramparça oldu. Sonra ikinci bir damla, üçüncü bir damla. Bir iki dakika sonra artık bulutların olduğu yerdeydi. Yağmur damlaları şehit verdikleri arkadaşlarının intikamını almak istercesine dövmeye başlamıştı aracı. Bu yenilmez düşman karşısında geri çekilmeye niyetleri yoktu. Savaş çığlıkları motorun sesini bastırıyor, kulaklarını uğuldatıyordu. Neden sonra yağmur yavaşladı. Gücünü toplamak, bir sonraki saldırısına hazırlanmak için geri çekildi. Yandaki cepten bir sigara daha çıkartıp yaktı. Camı araladı. Radyodaki kadın sesi saçma sapan bir ürünün saçma sapan özelliklerini sıralıyordu. Radyoyu açık bırakıp kulaklarını kapattı. Gözleri yolla ilgilenirken o içeridekileri dinlemeye başladı. Gelen giden trenlere bir göz attı, yolcu listelerini ve manifestoları kontrol etti. Her şey olması gerektiği gibi karman çormandı. Kimin geldiği kimin gittiği belli değildi. Gürültüden gar sarsılmaktaydı adeta. Peronların hiç azalmayan trafiği kendine göre karmaşasıyla akıyordu. Her şeyin olması gerektiği gibi olduğuna kanaat getirip yine açtı kulaklarını. Yıldızı en az 20 yıl önce sönmüş bir grubun, acıklı ama sevdiği bir şarkısı çalıyordu şimdi radyoda. Ayrıca hedefine varmak üzereydi. Bir sokak, bir sokak daha. Arabayı park edip arabanın kapısını açtı. Yağmuru kokladı. “Gelmek üzereler” diye geçirdi içinden. Montunu giyip bagajdan çantasını aldığında yağmur başlamıştı saldırıya. Karşı koymadı. Usulca yürüdü çimden çitlerle örülü bahçenin ortasındaki banklara kadar. Islak banka oturdu. Başını göğe kaldırdı. Gözlerini kapadı. Hesap vermeye hazırdı. Yağmur saldırdı, saldırdı. Çekinmedi, korkmadı. Bir heykel gibi durdu saldırının karşısında. O ne kadar sert saldırırsa o da o kadar açtı kendini yağmura. Neden sonra kucaklaşıp barıştılar. Ayak üstü bir iki kelime konuşup helalleştiler. Yağmur gidince yalnız kaldı bankta. Yerden çantasını aldı. Usulca kalktı ve çimleri birbirinden ayıran taşlara basa basa yürümeye başladı. Yürüme yolunun taşları bahçeyi biçimsiz yerlerinden bölüyor, yüksekten bakıldığında enteresan geometrik şekiller oluşturuyordu. Apartmanın önüne geldiğinde her seferinde yaptığı gibi yanlış cebine attı elini anahtarlarını almak için. Halbuki her sabah eşyalarını ceplerine aynı sırayla yerleştirirdi. Arabanın anahtarı ve telefonu sağ cebe, ev, ofis anahtarları ve bozuk paralar sol cebe. Ruhsat sol arka, cüzdan sağ arka cebe. Sigarasını çantasına koymadığı zamanlarda montunun iç cebine yerleştirirdi. Montu da yoksa o zaman arabanın anahtarı ve telefona eşlik ederdi sigara paketi. Her eve dönüşte aynı sorun yaşanır, sol omuza asılan çantanın kayışını sol el tuttuğundan sağ el sağ cebi yoklardı anahtar için. Birbirilerinden biraz haberdar olsalar ya da aranmaya başlamadan ceplere sorsalar böyle bir sorun hiç yaşanmayacaktı halbuki. Sağ eliyle çantasının kayışını kavrarken sol elini cebine daldırdı ve bir kerede çıkarttı anahtarı.Sol el başarısından memnun kapıyı açmak için yeltendi. Tüm bu olan biteni olması gereken uzak bir noktadan izlerken sıkılmaya başladı. Eve varış töreninin açılış seremonisi neredeyse hiç değişmiyordu. Ana kapı yerine yan kapıdan girilmesi, o gün mont ve çantanın olması ya da olmaması ufak farkları belirliyordu. Asansör çağırma, bekleme, üst kata çıkış, bu esnada bina sakinlerinin asansöre verdiği yeni zararların incelenmesi ve güvenliği nasıl sağladığı halen anlaşılamamış gereksiz iç kapının asansör durduktan birkaç saniye sonra açılması ve bu anlamsız birkaç saniyelik bekleyişin yarattığı can sıkıntısı. Eğer amaç hareket eden asansörde çocukların ellerini sıkıştırmalarını engellemekse kanatlı kapının altındaki boşluk halen çok müsaitti bunu yapmaya. Törenin son ayağına geçebilmesi için açması gereken son kapıya geldiğinde anahtarlar hala elindeydi. Asansörde farkında olmadan gerekli anahtarı diğerlerinin arasından seçmiş, sol el kilidi anahtarı kilide sokup çevirebilmek için gerekli pozu çoktan almıştı. Doğru şekilde tutulan anahtar kilidin içinde dönerken, sağ el ahenkli bir hareketle, güvenli bir şekilde tuttuğu çantanın kayışını bırakıp kapının tokmağını yakalamış efendisine doğru çekmişti. Kapı gizemli ve ağır bir şekilde açılırken üstüne yıkılan karanlıkta bulduğu bir anlık huzuru zevkle kucaklamıştı o da. Ayakkabılarını çıkarıp dibinde yerlerde yuvarlanan kedisinin sırtını sıvazladıktan sonra çantasını 12 metrekarelik dünyasının girişine bıraktı. Her seferinde olduğu gibi önce banyoya girip ellerini ve yüzünü yıkadı. Çantasını bıraktığı yerden aldı, derin bir soluk alıp bir adımda 12 metrekarelik evrenine geçiş yaptı. Çantasını her zaman koyduğu köşeye yerleştirirken son çıktığından beri evin ve odanın içinde gerçekleşen değişiklikler bir bir gözüne, burnuna takıldı. Ceplerindekileri yerleştirdiği sırayla masanın üstüne bıraktı tek tek ve evin içinde bir tur attı. Kim geldi, kim gitti, kim ne yaptı gibi bilgileri topladıktan sonra içecek bir şeyler alıp odasına çekildi tekrar. Bir sigara daha yakıp beklemeye başladı gece töreni için vaktin gelmesini. Bir günü daha sonlandırmak yenisine başlamak üzereydi. Her gün olduğu gibi yine yorgundu. Her gün olduğu gibi bugünde yeni bir güne başlamak için gücü olmadığına inanıyordu. Ama nerede, ne zaman ve neden imzalandığı bilinmeyen sessiz anlaşmaları izin vermiyordu yeni güne başlamamasına. İhanet etmeye niyeti yoktu verdiği söze. Yerinden kalktı, hazırlıksız ve yorgun. Yağmuru düşündü bir an. Banyoya yöneldi tekrar. Sıcak suyu açtı. Havlularının peşine düştü. Banyonun ışığını kapatıp suyun altına girdi. Sıcak su dersini kavururken, karanlığı yetersiz bulup gözlerini de kapattı. Suyun sesi ve karanlığın verdiği huzuru içine çekip, topladığı enerjiyle başka bir dünyaya asırlarca sürecek bir gezintiye bıraktı kendini. Önce suyun sesi uzaklaştı. Ardından karanlık yırtıldı gitti. Yeni yüzlere bir süre boş boş baktıktan sonra, samimi bir gülümsemeyle selam verdi. Seyahatinden geri geldiğinde elleri sudan buruşmuş, derisi sıcaktan al al olmuştu. Usulca çıktı küvetten sıcak suyu kapatıp. Havlunun birini beline sardı diğeriyle saçlarını kurulamaya başladı. Birkaç tel havlunun şiddetinden kurtulup havluyu tutan parmaklarına dolanınca bu kez başka bir yaşama açıldı kapısı. Bedeni banyoyu toparlayıp, üstüne bir şeyler giydikten sonra bir sigara daha yakarken o eski günleri yaşamaya gitti. Geri geldiğinde saat iyice ilerlemişti. Artık yatağına çekilebilir, sitemkâr gökyüzü, soluk mavi boyalı duvar ve ağrılarıyla gece törenine başlayabilirdi. Aklındaki duvara bir çentik daha attı 11.898, ve tören başladı. “Bir gün, belki bir gün, başka bir gün olacak” dedi içinden. Hep bir ağızdan güldüler bu yarı ciddi, yarı alaylı ama hüzünlü cümleye.

Nothing & Everything

2011-01-05T19:39:00.001+02:00

Dokunaklı bir şeyler karalamak istiyor. Kırgın içten içe. Hüzünlü. Her seferinde dokunaklı başlayan cümlelerin karamsar sona ermesinden ürkerken buluyor kendini. Uzak duruyor kendinden de kaleminden de. Yazarken başka okurken başka olacak satırlardan çekiniyor. Bir gün gelip kendi yazdıklarını okuduğunda korkularıyla yüzleşmekten korkuyor. Karanlık üstünü örterken ne de güvende hissediyordu kendini halbuki. Hüznünü, öfkesini, umutsuzluğunu, hepsini bir saklıyordu karanlık. Gün doğmakta inatçı olmayaydı ya bu kadar, ne olurdu?

Onun yorgunluğu kadar somut olamazdı hiçbir yorgunluk sanırım. Okumak, izlemek, dinlemek bile ne kadar enerji tüketiyor aslında, ona bakmadan bilmeye imkan yoktu. Eğlenmeye harcanan enerji nefes alıp vermeye harcanana denkti neredeyse. Nefes almaya bile gücü zar zor yeterdi. Yorganı burnuna kadar çeker, gözlerini kapatır, sessizce öksürmeye çalışırdı gecenin karanlığında. Gırtlağından bir gram daha fazla oksijen için kendini yırtan ciğerlerinin gürültüsü yükselir bastırırdı öksürüğünü. Başucundaki camı aralayıp soğuk havayı çekmeye uğraşırdı içine. Bir süre sonra daha iyi hissettiğinden değil ama ciğerlerinin düzensiz temposuna az da olsa alıştığından sessizce uzanır, soğuk havanın içeri girdiği pencereden çıkartır bakışlarını, şehrin ışıkları yüzünden rengini yitiren gök yüzüne bakardı. Tek bir yıldız görmek için kendini zorlar, bedenine ister istemez yönelen dikkatini dağıtmaya çalışırdı. Nefes alışverişleri düzensiz ama kısmen huzura kavuştuğunda bitmezdi karanlığın töreni. Ayaklarının sızısı, bacaklarının ağrısı, belindeki rahatsız hissiyat, kasları sürekli yanan kolları sırayla bir bir yoklardı uyku öncesi. Her gece, her biriyle tekrar tekrar barış imzalar, sonra kanın damarlarında dolaşırken normalde fark edilmeyen o kaşıntıyı hissederdi tüm bedeninde. Şehrin izbe sokaklarından arada bir tanımadığı bir koku tırmanır penceresine burnunu gıdıklardı. Bu davetsiz misafirler törenin iyice uzamasına neden olur, ama her misafir aynı asık suratla karşılanmazdı. Kimileri merak uyandırır, bambaşka bir zamanda, başka bir hayatta yaşanmış ve yitip gitmiş huzurlu anları birkaç saniyeliğine de olsa hayata döndürürdü. Hareketsiz, yatakta yatarken yaşanan bu meşguliyet farklı türde bir yorgunluk yaratırdı bedeninde. “Bedeni değiştirmenin vakti geldi” derdi kendi kendine, sanki elindeymiş kontrolü gibi. Tören dışı bir ağrı omurgasından doğru yükselip boynuna baskı yapmaya başladığında sağına, duvara doğru dönerdi yüzünü. Böyle daha rahat ederdi hep aslında. Ama baş ucundaki pencere solundaydı. Gökyüzünü göremez, şehrin ışık oyunları da nadiren ziyaret ederdi altıncı kattaki bu küçük odanın soluk mavi duvarını. Rahat etmesine rağmen hemencecik sıkılır diğer tarafa dönerdi. Boynu, sırtı itiraz etse de yüz vermezdi ikisine de. Gökyüzüne bakabilmek, değerdi ikisini de kızdırmaya. Hapishanesinin tek kaçışıydı gökyüzü.

Bazı geceler diğerlerinden farklıydı elbette. Yorgunluğuna dahi tahammül edemez, törenle uğraşacak hali olmazdı. Yüzlerce kez izlediği dizileri, filmleri arka arkaya ekler, izlerken uyurum umuduyla yattığı yerden dalgın bakardı ekrana. Gökyüzü biraz kırgın, buğulu gözlerle bakardı pencereden içeri böyle zamanlarda. Göz göze gelirse hemen kapatırdı pencereyi, perdeyi. Onunda kalbi kırılırdı gökyüzü gibi aslında. Sadece yüzleşmek istemezdi. “Bir gece sonra nasılsa barışırız” derdi içinden hüzünlü hüzünlü. Ekrandaki karakterler kendi tarihlerini durmadan tekerrür ederken bu tekniğinde ne kadar etkisiz olduğunu fısıldarlardı kulağına tekrar tekrar. Uykunun ellerini farkında olmadan kenara iter, binlerce kez gördüğü sahneleri sanki ilk kez görüyormuş gibi izlemeye koyulurdu, kulak asmadan karakterlere. Göz kapakları iyice ağırlaşmış ama kapanamayacak kadar da kurumuştur artık. Pencereden içeriye hücum eden yeni kokularla anlar günün ağarmaya başladığını. Binanın gürültüsüne şehrin gürültüsü eklenir ardından. Gece boyunca uzaklardan dalga seslerini andıran otobanın gürültüsü duyulmaz olur bir an sonra. “Az sonra ev uyanacak” der kendi kendine. Kapısı açılır, uyuyup uyumadığını kontrol eden ev ahalisinin peşinden, kedisi süzülür odaya. Kimi zaman ayak ucuna kıvrılır. Gece odaya girmesine izin verilmediğinde koklayamadığı eşyaları koklayarak geçirir vaktini bazen.

Artık yataktan kalkması gerekmektedir. Uyumak için çok geç kalmıştır. Yapılması gereken bir şeyler olduğu günler daha bir kolay geçerdi diğerlerine göre. Hedef belli, sebep belli, hazırlanır çıkardı yola. Ama yapacak hiçbir şeyi olmadığı günler bükerdi belini. Canı hiçbir şey yapmak istemez, yoruldukça daha fala yorulurdu. Aklının bir köşesinde sakladığı huzurlu köşeler çoktan yıkılmış, yerlerine 5 yıldızlı oteller, alışveriş merkezleri dikilmişti. Fazlaca yoğun bir tren garı gibiydi kafasının içi. Düşünceleri arasında gezmesi kolay değildi. Kalabalığın içinde zorlukla yürür, sürekli gelip giden trenlerin gürültüsü kulaklarında uğuldarken, bağıra çağıra satış yapmaya çalışan satıcılar iyice bozardı algısını. Peronların aralarına yerleştirilmiş ufak tefek kafeteryalar, nereden geldiği nereye gittiği belli olmayan binlerce yolcuyla dolar dolar taşardı. Tüm bu insanların ve makinelerin gürültüsü olanca hızıyla yükselir, garın yüksek tavanına çarpıp etrafa dağılırdı. Sonra al baştan toplanmaya başlar, her seferinde şiddetini biraz daha arttırarak insan benliğinin kaldıramayacağı bir kudrete ulaşırdı. Gürültüyü ortadan kaldırmanın akla en yatkın ve aynı zamanda imkansız yoluydu susturmak herkesi ve her şeyi. Gürültüyü bastırmak gerekiyordu. Ama yapacak hiçbir şeyi yoktu. Sessizlik gürültü karşısında çaresiz, dinlenmesi için ayrılan günleri çekilmez bir hale getiriyordu.

Okumak, yazmak, oynamak, gezmek, nefes almak dahi istemediği anlar haline gelirdi günü birkaç saniyede. Günlük yaşamıyordu zaten. Bir günü bir ay, bir yılı sadece 12 gündü. Diğerlerinden çok daha hızlı yaşlanıyordu o ve onun gibiler. Diğerlerinden çok daha fazla şey sığdırılmaya çalışılan çok daha kısa hayatlardan ibaretti dünyası. Tek bir erdemi varsa o da sabırdı. Tüm yorgunluklara rağmen her akşam yatıyordu yatağına uyuyamamak üzere. İçini kemiren bir çok şey olmasına rağmen, sinirli, öfkeli değildi. Zaman zaman gergin olmasına rağmen, genel olarak sadece “hüzünlü” olarak tanımlanabilirdi. Hüzünlü ve yorgun. Karanlık ve kararlı.

Okumaya mecali olduğunda, yatağına uzanır, gecelik tören için bekleyenleri kapı dışarı eder, baş ucundaki gece lambasının ışığında sayfaları karıştırmaya başlardı. Bir iki satır okuduktan sonra, kitabın üstüne düşen kendi gölgesine takılırdı gözü. Hüzünlü, yorgun, kafa kalabalık, dalıp giderdi bambaşka bir dünyaya, artık hangisine denk geldiyse o anda. Daha önce orada yaşamış, bulunmuş insanlarla tanışmaya giderdi bazen. 12 metrekare alanın tarihini içine çekerdi. Eğer biri sorsa, orada 20 yıl önce bulunan ayva bahçelerinden ve dereden bahsederdi. Ama bu başkaydı. Bu anlatabileceği bir gezi değildi. Orada olup görmek, yaşamak gerekiyordu algılayabilmek için birkaç milimetre uzaktaki bambaşka evreni. Şehrin o bölgesinde çok sık olmasa da kesilen elektrikler zaman zaman bölerdi bu gezileri. Ama o gölgesini aramazdı böyle anlarda. Gecenin sessizliği teknolojinin uykuya yatmasıyla bir anda bozulur. Ama hep bir ağızdan çıkan bu kısa çığlık ardından daha somut bir sessizliğe gömülürdü ortalık. Karanlık ve sessiz. Kendi gölgesi olarak düşünürdü karanlığı böyle anlarda. Her yeri ve her şeyi kaplayan gölgesi. Egoist görünse de ilk başlarda değildi aslında. Sadece gezilecek daha fazla mekan, görülecek çok daha fazla yaşam demekti karanlık. Ne kadar büyük, ne kadar ürkütücü, ne kadar yutucuysa o kadar iyiydi. Hem eskisi gibi belirsiz şekillerin oyunlarına kanmıyordu karanlıkta sahne alan. Algısı açıktı. Zaman zaman kedisi eşlik ediyordu bu gezilerde kendisine. Karanlıkta onun kadar rahat ve gamsız. Düş kapısının anahtarını bulmuş Randolph Carter’dı böyle zamanlarda. Tek sorunu bu turlarında onu yormasıydı başka bir anlamda. Sırtından atması daha kolay bir yorgunluktu en azından.

Hikayesinin bir noktasında yitirdiği yetilerini geçirdi aklından. Uyuyabilmek ve istediği dünyada geçirmek vaktini uyku sırasında. İstediği evreni yaratabilmek kısacık rüyasında. Dinlenmiş ve huzurlu olarak geri dönmek uykudan. Elektriklerin kesilmesi kimilerinin nasıl bozuyorsa o anda tutturdukları tempoyu, gelişi de öyle bozuyordu onu. Bir anda bölündü düşünceleri, yorgunluğu, karanlığı. Gece lambası kendi kendine alev alırken, odanın sağında solunda duran elektronik aletlerin hepsi birden canlandı. Işıkları yanıp sönmeye başladı. Bu detone konçertoya mutfaktan yükselen sesler eşlik etti. Fırın ve buzdolabı hiç susmayacakmış gibi bağırıyordu. Kitabı dikkatlice kapatıp, usulca yere bıraktı. Yavaş yavaş doğruldu yatağın içinde. Gözlerini, başını ovuşturdu. Saçları omuzlarından önüne döküldü karmakarışık. Yavaşça kalkmak istedi, beceremedi. Kollarından destek alarak bir daha yüklendi. Çok ağır bir yük taşır gibi kalktı ayağa. Dönüp gece lambasını kapattı. Işıkları yakmadan mutfağa yöneldi. Önce buz dolabını sakinleştirdi sonra fırını. Balkonun kapısını açıp dışarı çıktı. Yerler buz gibiydi. Kendini biraz daha iyi hissetti. O gece sıcaklık sadece 3 derece olacaktı. Ama bir iki derece daha sıcak olduğunu hissetti. Görebildiği kadar uzağa baktı. Birkaç yıl öncesine kadar denizi hatta adaları görebiliyordu bu noktadan. Ama talihsiz bir parka, şekilsiz bir bina dikilmiş, yüksekliği arkasında kalan her şeyi rahatsız edecek seviyeye ayarlanmıştı. Gerçi sorun değildi. Çekip çıkarttı aklındaki manzarayı, gözlerinin önüne yerleştirdi. Binadan ötesini görüyordu yine. “İyi ki” diye geçirdi içinden, bir an sonrasında yüzü buruştu. Unutmuyordu hiçbir şeyi. Unutamıyordu. Hep haddinden fazlasını görüyor, duyuyor, kokluyor ve hiçbir zaman unutamıyordu. Yine bir trene binip gitti aklı istemeden. Birkaç saat oturdu soğuk balkondaki soğuk sandalyede uyuyan şehre boş gözlerle bakarak. Bu camdan kutunun içinde yine kokularla fark etti yeni günün başladığını. Uyuşmuş eklemlerini sıvazladı, sabah töreni için kalktı bir gecelik tahtından. “Bir gün daha” dedi kendine. Sabırla bir gün daha.

to whom it may concern

2010-07-02T10:49:00.001+03:00

Bunu okuyup üstüne alınanlar olabilir. Canları sağolsun. Belki üstlerine alınmaları da gerekiyordur. Kim bilir?
Neyse, geneldir. Alın tepe tepe kullanın.

KULLANMA KILAVUZU
* Kapris nedir bilme. Bilme ki yapamayasın.
* Beklentilerini 0’a indir, 0’layamıyorsan bile minimuma indir belki bir şansın olacaktır.
* Kendi gününü diğer insanlarınkinden önemli sanma. Birilerinin başına mutlaka seninkinden daha kötü bir şey gelmiştir.
* Yalan söyleme. Beyaz yalan yoktur bu evrende, yalan yalandır.
* Haklı olmadığın konularda tartışmaya girme, girme ki girdiğin her tartışmadan haklı çıkasın.
* Evrendeki en önemli varlık olmadığını bil. Ne kadar önemli olursan ol, ama her şeyden önce gelme.
* Üşengeç olma.
* Kendini değil karşındakini mutlu etmeye uğraş.
* Lafı uzatma. Evet, hayır sorularına 10 dakika süren cevaplar verme. Evet yada hayır de.
* Basit şeyleri karmaşık hale getirmeye uğraşma. Aksine her şeyi basit hale getir.
* Benim yerime düşünme, ben kendi adıma düşünüyorum zaten.
* Kendi kendine kurma, olmadık olaylar yaratma. Her şeyi olduğu gibi kavra.
* Bana ne demek istediğimi söyleme. Ben ne demek istediğimi biliyorum zaten.
* Söylediğim her şeyi kendi anladığın şekliyle tekrar etme, gereksiz çıkarımlar yapma. Ağzımdan çıkan sözümdür zaten.
* Kendi kendini olmayan konular üstünden sinirlendirme.
* Kontrol delisi olma. Kimseyi kontrol edecek güce sahip değilsin kaldı ki beni kontrol edeceksin.
* Günlük olayları oluruna bırak değiştirmeye çalışma.
* Ben ne zaman ne istersem o zaman onu yapacağım, bana ne yapacağımı söyleme. Senin için bir şey yapmak istiyorsam yaparım zaten.
* Kendi etiklerin, prensiplerin üstünden beni yargılama, muhtemelen daha çok sinirlenen ben daha çok üzülen sen olursun.
* Biçtiğin kadar değerin olduğunu unutma.
* Beni özledin mi diye sorma, özledim demek istiyorsam söylerim, gerçekten özlediysem hissettirmek için elimden geleni yaparım.
* MSN ve benzeri chat programlarından “ben seni çok özledim”, 10sn ara, “?” gibi dangalak muhabbetlere girme. Sen söyletiyorsan kıymeti olmadığı gibi canın cehenneme’yi yersin.
* Günde 10 kere görüşüyorsak her seferinde “ne haber” diye sorma. İlk sorduğunda gerçekten soruyor olma ihtimalin %10, daha sonra ki “ne haber”lerde amacın muhtemelen “iyi senden ne haber” demimi sağlamak ki, aslında hiçbir önemi olmayan ve çözümü kafanı kaşımak kadar basit olan bir sorununu anlatmak. “Selam”, “merhaba” sık görüşülen ortamlarda daha hafif karşılama sözcükleridir.
* Kediler gibi insanlarında ilgi görmek, göstermek, yalnız kalmak vb ihtiyaçları ve bunların zamanları vardır. Yalnız kalmak istiyorsam üstüme gelme. Kovaladıkça kaçarım, hayatta yakalayamazsın.
* Karşındaki insanın ruh halini anlamaya çalış ve ona göre davran. Aksi taktirde sağlıksız bir diyaloga, görüşme hazırla kendini.
* Çevremde olmana izin veriyor/arzu ediyor olmam demek her şeyin doğrusunu biliyorsun demek değil. Her şeyi biliyormuş gibi davranma.
* Ağzından çıkan sözündür, konuşmadan önce iyi düşün. Sonra “ben öyle demek istememiştim” diye karşıma çıkma. Yanlış anlaşıldığını düşünüyorsan yanlışı anında düzelt.
* Prensiplerimle dalga geçme, eğmeye bükmeye çalışma. Ben neysem oyum. Yapmaya çalıştığın her değişiklik şahsıma hakaret olarak algılanabilir.
* Farkında olarak yada bilinçsizce hakaret ettikten sonra gelip özür dileme. Kendini özür dilemek zorunda hissediyorsan bil ki kredini iyice azaltmışsın.
* Hayatın devam ettiğini, aynı evde yaşasan bile insanların dışarıda, senin dışında bir hayatı olduğunu unutma.
* Seninle konuşmak istemiyorsam “seninle konuşmak istemiyorum”, konuşmak istemiyorsam “hiç kimseyle konuşmak istemiyorum”, bir daha hiç konuşmak istemiyorsam “bir daha hiç konuşmak istemiyorum” diyebilirim. Kurduğum başka cümlelerden bu anlamları çıkartmaya kasma.
* Duygu sömürüsü yapma. Tek başına üzülürsün.
* “Hiç kimseyle konuşmak istemiyorum” dediğimde kalkıp “ben hiç kimse miyim?” diye sorma. Sorduğun anda hiç kimse olduğunu kendin itiraf etmiş olursun. Emin ol belli şartlar hariç, senden çok daha önemli birileri vardır hayatımda.
* Tanımadığın ama bahsi geçmiş arkadaşlarım hakkında asla ama asla yorum yapma.
* Kıskanma.
* “Beni mi daha çok seviyorsun yoksa …” şeklinde soru cümleleri kurma. En iyi ihtimalle blabla’dan sonra ikinciliği alırsın.
* Eğer sevildiğini duymaya, özlendiğini duymaya ihtiyacın varsa, 1- Karşındaki insanı hiç tanımamışsın, sevgisini, özlemini nasıl gösterdiğini hiç bilmiyorsun, 2- Karşındakine hiç saygın yok, tek derdin kendini bu sözleri duyarak tatmin etmek, egonla sana mutluluklar bu durumda.

Sometimes

2010-06-18T18:21:00.002+03:00

Sometimes, you do get the feeling, the feeling that makes you sick to stomach, burns your eyes, makes you wanna burst inside out. Yet you can not do anything about it. It is just a feeling after all. You wait... another minute, another hour, another day. After a while you think that it is gone. Nay. It just changes its shape, scent. It is there. Stays with you till the moment you die. Reminds itself once in a while. Sometimes its a face you wanna see once in a while, or the free hug you need for a while. Sometimes its the walls of a ice fortress, burdens you with its arms. Then its the very same feeling burns like a wild fire deep inside. You can t endure the cold nor the heat. You just keep living. Knowing, afraid. Knowing that sometimes it all boils down to one moment, one burst to make it all... different. For better or worse.

Never ending night(mare)?

2010-06-18T03:26:00.000+03:00

Gece uzadıkça uzuyor enteresan bir şekilde. Hoş, bir değişiklik yok bir önceki ve bir sonraki dakika arasında. Bakalım nereye kadar. Blog'u iyice twitter'a çevirmem dışında diğer bir yan etkisi de yarının daha güzel bir gün olmasına yapacağı/yaptığı katkı sanırım.

Black Heart'a devam...

Bayılırken çalıyordu

2010-06-18T01:43:00.001+03:00

Black Heart Procession - The Waiter 123456789101112131415.....

Meh

2010-06-17T23:19:00.000+03:00

Bu akşamda fail...
http://www.go2sleep.be/

Soğuk?

2010-06-17T23:13:00.003+03:00

Bir anda soğudu mu buralar? Yoksa bana mı öyle geliyor? Zamansız kışlarım mı geliyor geriye davetsizce? Aynı şarkı dönüp duruyordu tek başına listede halbüsü... Her ihtimale karşı.

Hmmm

2010-05-13T16:25:00.002+03:00

Dosyalar, swf'ler, resimler, alayı uçmuş. Blog terkedilmiş bir şehir havasına bürüneli bir hayli zaman olmuş. Kafanı kaşıma Kaan, bir şeyler yap.

2009-07-27T00:57:00.002+03:00

Hissetmediğim değil ama hissetmemeyi tercih ettiğim her şey bir anda hücum ediyor baskısı olmayanların kırıyor kemiklerimi birer birer bendenimle birlikte ruhumda haykırıyor acılar içinde kıvrılırken korkuyla titreten korkunç yüzünü buz gibi kollarını arıyorum yine o karanlık bir zamanların ihtişamlı yalnız kalesinde ufacık bir çatlaktan boşalıyor sonsuz ve yok olan etlerimi sıyırıyor kemiklerimden hüzünle ve ağlıyor usulca yarattığı şiddetin karşısında acının yok olacağı karanlıkta olmayan gözlerin tekrar açılacağı o ana kadar ağlıyor şimdiden kırık parmaklar kayıp giderken olmayan ellerinden nefret kıskançlık duymadan daha fazla acıyamayacak olanı acıtmamaya çalışırken yok olup gidiyor bir anda ve ne onun umurunda ne de evrenin o kadar hızlı ve bir o kadarda küçük zavallı

Cinnet

2009-06-03T15:03:00.003+03:00

Yeni ofise gidip gelmek pek kolay değil. Burak'la evlerimiz yakın olduğundan her sabah bir iki durak gidip Burak'la buluşuyorum. Ofise beraber gelip beraber dönüyoruz. Peki neden anlatıyorum bunu?
Boşladım dediğim muhabbetlerin en başında spor geliyor malesef. Bu konuda bir şeyler yapmayı uzun zamandır istiyordum. İlk adımım ofiste kalkıp Burak'la buluşma noktasına her sabah patenle gideceğim dedim bunun üzerine. Laf ağzımdan şahitler huzurunda çıktığı için, hiç bir şey olmasa mecbur hissedecektim kendimi. Mecbur hissederek değil ama zevkle kalktım bu sabah. Hazırlandım, gittim patenleri çıkarttım dolaptan. Giydim, klipsleri kilitleyince traaaaak diye bir ses geldi. Güzelim K2 Fatty Pro'mun bileklikleri ortadan ikiye ayrılıverdi. Kös kös çıktım evden, minibüsle devam ettim yola.
Resimleri cep telefonuyla çektim kaliteleri rezalet maalesef. Zaten tüm sabahım "maalesef"ti. Neyse, hayırlısı.
Bauer 3000'lerle street yapmak ta pek akıl kârı olmadığından başladım internette aranmaya. Yurdumda paten satan mağaza sayısı nedense artacağını azalmış. Hiç biri bana hitap etmediğinden yabancı sitelere daldım. K2 Fatty Pro 2009 Black, 159$, kuponlarla falan 100$'a kadar fiyatlara ulaştım. Sorun şu ki yurduma en ucuz gönderi 87$ dolardan başlıyor. Bakalım nasıl çözeceğiz bu sorunu. Yiğitcan dönecek yakınlarda onu mu arasam acaba?

İlk İş

2009-06-02T20:26:00.003+03:00

İlk işim, oyunlardan incelerken aldığım görselleri sayfada yayınlama muhabbetine hızlı bir dönüş olacak. Resim galerilerini direkt eklemek iyi hoştu elbette ama yüzyılın en yavaş açılan bloguna sahip olmak gerçek bir gurur kaynağı değildi. Ufaktan toparladım yan tarafı. Bir yandan yeni galerileri hazırlıyorum. Abuk sabuk bir şey olmazsa kısa süre sonra onları da tek tek atacağım yan tarafa. Riddick yolda.

Yeni Gönderi

2009-06-02T20:22:00.003+03:00

Evet başlıkta da dediği gibi yeni gönderi. Kasım ayından beri blog'a elimi sürmemişim maşallah. Uzun zamandır o kadar çok şeyi boşlamak zorunda kaldım ki ben bile inanmakta güçlük çekiyorum kendime. Bundan sonra böyle olmayacak diye kendime yalan söylemenin bir manâsı da yok. Çünkü hayatın ne getireceği hiç belli olmuyor. En azından bu günler daha öncekilerine göre biraz daha rahat geçiyor. Yapmaktan zevk aldığım ıvır zıvıra biraz daha yakın durabileceğim bu aralar. Umudum bu. Hadi hayırlısı.

Zorlama Star Wars

2008-11-04T05:41:00.005+02:00

Bildiğiniz gibi böyle bir garabet piyasaya sürüldü. Çılgın gibi de sattı oyun ilk haftasında. Kimileri oyun hakkında ki yorumlarımdan rahatsız oldular, oyunun iyi olduğunu söylediler. Dergimizin forumlarına gönderme yapmıyorum kesinlikle. Konuştuğum yerli yabancı arkadaşlarımdan bahsediyorum daha çok. Bir aksiyon oyunu olarak idare ederle vasat arası gidip gelen FU (bu kısaltmaya da hastayım bu arada. Direkt veriyor mesajı biz SW severlere) Star Wars evreni adına baştan sona rezillik olmaktan öteye gidemedi gözümüzde. 30 yıldır büyütülen evrenin tüm kurallarını yıkarak, yedire yedire anlattıkları hikayenin altını üstüne getirerek, en evrensel hobilerimiziden, ilgi alanlarımızdan birinin içine etmekten çekinmediler.

George Lucas hakkında birazcık araştırma yaptıysanız, en azından Star Wars Trilogy setinden çıkan ekstra içerikleri izlediyseniz bilirsiniz, Hollywood'a karşı verdiği savaşı, bağımsız film yapımcısı olarak yoluna devam edebilmek için attığı taklaları iyi kötü biliyorsunuzdur. Lucas firmasınıda bu yüzden kurduğunuda. Hollywood boyunduruğundan kurtulmak için. Yine kendisinin ironik olarak nitelendirdiği durum, kendisinin Hollywood kadar büyük hale gelmiş olması ki günümüzde Hollywood'tan bir farkı kalmadığını söylemek zor değil.

Star Wars The Clone Wars, Star Wars The Force Unleashed, 30 yıllık Star Wars'la pekte alakası olmayan yapımlar olarak karşımıza çıkıyor. Yeni nesilin "Cool" anlayışına uydurulmak için yenilenen Star Wars evreninin mumu ne kadar yanacak göreceğiz. Muhtemelen asla sönmeyecek. Ancak 30 yıldır seven sayan kim varsa yavaş yavaş kaybedecekleri garanti gibi duruyor. Biraz duygusal bakıyorum belki sevdiğimden muhabbeti. Star Wars'u diğer evrenlerden daha fazla sevmemin belli başlı bir iki nedeni var. Birincisi bilim kurgu olması. İkincisi ve daha önemli olanıysa ayaklarının öyle veya böyle yere basıyor olması. Star Wars evreninde yer alan teknolojileri, kimin ne yaptığını, Jedi nedir sınırları nedir gibi soruların cevaplarını ve daha pek çok şeyi biliyoruz. Bu belli kurallar çerçevesini delmeden bu güne kadar gelen evren bu son iki yapımla son 30 yılı yerin dibine sokuyor. Sırf isim haklarından her yıl milyarlarca dolar kazandıran bir fikri mülkün kalkıp üç kuruş daha fazlası için bu şekilde kullanılması açıkçası benim canımı sıkıyor. Yakın zamanda duyurulan SW:The Old Republic devasa online oyunun da bu yeni trendin devamı olması kaçınılmaz gibi görünüyor. Eğer web sitelerinde yayınladıkları 3D artwork'lerin yolundan gidiyorlarsa, bir disney dvo'muz daha olacak hayırlı olsun.

Yeni nesilin Star Wars'u biz eskileri bozuyor kısacası. Madem herşey en baştan yazılacaktı 30 yıldır kafamızı ne diye meşgul ettiniz?

Neyse sabahın köründe pek rahat dile getiremiyorum düşüncelerimi. Bir kaç günlük uykusuzluğun üstesinden gelir gelmez daha dişe dokunur bir şekilde dile getirmeye çalışacağım derdimi.

Metal Gear Solid

2008-11-04T05:35:00.002+02:00

Metal Gear Solid'i konu aldığım oyunezer yazımda aslında bu resmi kullanabilmek isterdim. Octocamo'nun becerilerini gözler önüne çok daha iyi seren bu resim maalesef yazı yayınlandıktan sonra elime geçti. Geç olsun ama güç olmasın değil mi?

Bilgi Olarak Sevgi, İlgi Olarak Sessizlik

2008-10-04T20:10:00.011+03:00

Sevildiğini bilmek güzel şey elbette, ki herkes ister sevilmek ve sevildiğini bilmek. Ancak sevginin sadece bilgi olarak yer alması aklımızda pek o kadar da hoş değil. "O an" ları ısklamaya başladıkça sevildiğini bilerek avutamıyor insan kendini sanırım. Hele ki yaşadığınız hayat hiç istemediğiniz şeylerin üstüne doğru kaydırıyorsa temelini, bilgi olarak sevgi ağzınızda ekstradan ekşi bir tat bırakmaktan ileri gidemiyor. Toplumun değil kendinizin önemli kabul ettiği anlarda acılarınızı değil ama mutluluklarınızı paylaşmak için çevrenize bakındığınızda bir iki sevgi dolu yüz görmeniz olası. Ancak varlıkları fiziksel değil ve olabileceği halde uzaklardan bir yerden sanal bir şekilde size erişmeyi seçmeleri, o çok sevdiklerinizin uzak durmaya çalıştığınız kuru kalabalığın bir benzeri haline geliyor olduğuna işaret ediyor bir takım akıl oyunları sonrasında.

Uç hissiyatlarla ya da inanılmaz mutluluk ve acılarla işimizde yok aksi gibi. Çünkü böyle durumlarda yalandan bile olsa deli gibi koşturacak bir dünya insan olacaktır çevrede. İçlerinden bilgi olarak en fazla sevgisine sahip olduklarınızı, uzak tutmak istedikleriniz kutusundan çıkartıp usulca evrak kayıt defterinize geçici olarak olsa bile asil üye olarak kayıt edeceksinizdir. Paragrafın başında demek istediğim gibi konumuz bunlar da değil.

Bizim özellikle devasa online oyunlarda yapımcılardan çok duyduğumuz bir laf vardır, "working as intended". Yani çalışması istenildiği şekilde çalışıyor, işliyor. Külliyen yalan olduğunu bildiğimiz bu ibarenin iletişim kurmaya her çalıştığınızda ve bir türlü kurulamayan iletişimden şikayetçi olduğunuzda yapımcı ağzıyla olmasa bile dolaylı bir yoldan size aktarılıyor olması oyundan soğumanıza değil canınızın sıkılmasına neden oluyor. Yaşam denilen kör kuyunun dibinde debelenirken, bir gıdım ışıkla idare ettiğimiz hayatımızda o ışığın kaynağı olarak gördüklerimizin oyun yapımcılarının eskittiği cümlelerle karşımıza çıkıp sorun yok demesi, bu yalana kanmaz, bu yalanla avunamaz olduğunuzda ev de yalınayak dolanırken ayağınıza dibine kadar giren dikiş iğnesinden çok yakıyor canınızı.

Konuşacak bir şeyi olmamak ta bir sorun elbette. Ancak bu yaşanan hayatın ta kendisinden kaynaklanan bir durum. Elbette söyleyecek laf bulmak üstünde dır dır edilebilecek konular yaratmak sorun değil hiç bir zaman. En sinir olduğunuz insanla dahi yapabiliyorsunuz bunları yeri geldiğinde. Ama bir şey paylaştığını hissedememekten bahsediyoruz burada. Altı boş, sırf odada ses olsun diye girilen muhabbetler bir yere götürmüyor insanı. Altında anlam aranacak bir şey yok.

İş güç, somut, maddi sorunlarla boğuşurken kaybettiğim, daha soyut, daha ben olanı arıyorum. Bulursam sizlere de haber vereceğim elbette. İpleri tekrar elime almayı becerirsem, hayatımın kontrolünü ele geçirebilirsem zaten ben olacağım sizin olmanız gereken yerde, sizden önce, daha önce olduğu hep olmasını istediğim gibi. O an gelene kadar da sadece sizin izin verdiğiniz mesafede durabilirim. Çünkü ne çizgiyi geçecek gücüm var ne de nasıl geçeceğimi biliyorum, çünkü artık hiç birşey hissedemiyorum.

"illüstrasyon: keeperofudreams"

The Clone Wars

2008-09-18T20:15:00.002+03:00

Zaman aşımına uğrattıktan sonra sanırım artık hakkında konuşabilirim The Clone Wars'un. Zaman aşımına ne gerek var derseniz, öfkeyle kalkanın zararla oturmasından yola çıktık diyebilirim.

Star Wars The Clone Wars galasında yer alıpta üstüne bir şeyler söylememek olmazdı sanırım. Pek hazırlıksız yakaldı aslında Clone Wars beni. Ekran da gördüklerim bildik tanıdık olsa da bir şeyler yanlıştı yine. Diayloglar başarısız, aksiyon bayağıydı. Çizimler bazılarının hoşuna gitmezken benim oldukça hoşuma gitti diyebilirim. Senaryonun, hikayenin dandikliği bir yana aksiyon olması gereken ışın kılıcının bol bol savrulduğu sahnelerde bile ciddi bir tutukluk vardı. Akıcılıktan, heyecanlı olmaktan uzak.

Anakin Skywalker'ın öğrencisi ve ardından Jabba the Hutt'ın Gay kılıklı amcasının sahneye girmesiyle ööeaargh dedirtti Clone Wars. Biz seni böyle bilmezdik Star Wars diyecektim ama o kadar çok dalga geçilecek şey vardı ki ortamda sıra gelmedi. Bilinen hikayelere başarısız göndermeler ve yapılan yersiz eklemeler kabak tadı verdi. Doğrudur, filmin bir yerinde kalkıp "Yaşasın Lotr" diye bağırdığım. siz düşünün rezilliği artık.

Küçük yaştaki izleyicileri hedef alması anlaşılırken, sıkı takipçileri, fanları üzmeden bunu yapmayı başarmamış daha doğrusu denememiş olmaları oldukça ilginç geldi. The Clone Wars en kötü Star Wars deneyimlerimin başını çekerken beni Star Wars tarihinin en kötü deneyimine hazrılar nitelikteydi diyebiliriz. Elbette filmi izlerken ben bunu henüz bilmiyordum.

Uzun lafın kısası Star Wars Saga bizim ve bizden bir önce ki jenerasyon için bitmiştir diyebiliriz. Bundan sonra gelecek Star Wars başlıklı ürünlerden yeni jenerasyona kendini satma çabası dışında pek bir şey beklemeyin. Lucas bizi unuttu, yeni fanlar arıyor.

Olmadı

2008-08-31T11:45:00.000+03:00

Maalesef bu ay adam gibi oturup oyun oynama fırsatım pek olmadı. Daha çok fırsatım olan şey çok eğlenceli hayata daha az sarılabilmek oldu mesela. Murphy'i yok zannettiğimide bile orada olduğunu hatırlamak oldu ayrıca. En yakınlarınızın bile sizin olabildiğinizde en az beş kat acımasız ve düşüncesiz olabileceğini hatırlamakta listenin parlayan bir yıldızı. İşin kötü yanı bunların hiçbirinden ekran görüntüsü alamamış olmam. Bu yüzdendir ki bu ay paylaşamıyorum burada sizlerle. Daha ikinci ayın başında duvara toslamakta ayrı zaten.

The Incredible Hulk

2008-08-05T17:29:00.001+03:00

Hulk, Ali'nin tabiriyle HALK, hakkaten inanılmaz olduğunu bu son oyunla kanıtladı. Uzun zamandır bir oyun beni hem gülmekten hem de sinirden boydan boya yaramamıştı. Bravo HALK! Notla ilgili yorumlara diyebileceğim, Oyungezer 1 Hulk 0. Ev sahibi biziz diye o da. Yoksa 0.1 olabilirdi.

Resim Galerileri

2008-08-04T16:56:00.001+03:00

Oyunları incelerken aldığım oyun içi görüntülerin tamamını dergide sizlerle paylaşma imkanı bulamıyorum. Bu yüzden vakit buldukça incelediğim ve oynadığım oyunlardan aldığım görüntüleri ve yazılarımda yer veremediğim komik, enteresan anları sizlerle bu sayfa da paylaşmaya çalışacağım.

Bir altta yer alan yazının gönderi tarihine bakıyorumda... Bakalım bu sefer becerebilecek miyim?...

Aman

2008-03-12T04:35:00.003+02:00

Hayatımda pek çok şeyi boşladım mutlaka. Ancak hiçbirşey çekmedi benden bu blogun çekmediği kadar bu departmanda. 8 Aralık... Vay canına.

Her şeyin ters gitmeye her neden ise mahkum olduğu şu döneminde hayatımın, bir önceki periyoda göre zamanın fazlaca hızlı akıp gitmesi de tüm sıkıntıların üzerine tuz biber ekiyor. Bu hafta yapacağım bir şeyler buraya bir terslik çıkmazsa, ki kesin çıkacaktır. Büyük bir terslik çıkmazsa diyelim o zaman. Hadi hayırlısı. (her tersliğin daha bir irisi her yok artık nidam ardından boy göstermektedir, dikkat)

1x1802|10x772 Kafamın İçinden Uçup Gitmeyenler

2007-12-08T20:57:00.000+02:00

9602 de vermiştim ilk sözümü. Tutardım ben sözlerimi hep hala da tutarım ama yoktum işte 10k'da orada bir şekilde. 2203 ıskladım hedefi ve hala uzaklaşıyorum gittikçe. Benden içeri olanlar neyi kemirerek yaşıyorsa el yapımı cehennemin ta dibinde. Rüya defterini karaladıkça kırıntıları dökülüyor eskilerin. Buğulanmasa numarasız gözlüklerin camları birde. Toz tutmayan eski defterlerin arasında yapış yapış havayı solurken bulmak kendini bir anda karanlıkta. Olmayan karakterler yaratıp olanların üstesinden gelmek amacında. İstenmeden çıkılan haçlı seferleri de ne kadar mantıklıysa.. Gerçekler ile baş edemeyip kendi içine saklananlar ordusu arasında. Kafamın içinden uçup gitmeyenler dolanırken tilki olup aklımın kenarında, yıkılmaz kalelerde yaşıyor düşman bildiğim dostlarım aydınlıkta. Kendi başına bırakılmaması gerekenler listesinin en başında, ama saklanmalı listenin okunmayan son sayfasında. Alan unuttu belki sözü ama hala verenin aklında. Verilen başka bir söz'üde tutmayan benden daha büyükler, her hayatın sonunda lanet okumak zorunda bırakır beni giderler. Bilemezdim okudukça lanetin kendisi olacağımı, ben tutarken verdiğim sözlerin tamamını. Şimdi ise sadece karaladıklarıma serpiyorum bir sürü noktalama işareti, Artık sadece karalamak yerine rüya defterimi karalıyorum diyebilmek adına. Belki ürkmem diye ileride bir gün yazdıklarımı okuduğumda.

Oyungezer Çıktı

2007-11-01T10:23:00.000+02:00

Türkiye'nin en iyi oyun dergilerini yaratan ekibin ellerinden Oyungezer Dergisi/Dergimiz, Bugün itibari ile bayilerde. Hepimize hayırlı olsun demekten başka söylenecek bir söz yok.

mum...

2007-10-26T19:36:00.001+03:00

Elektriklerin kesilmesine kafayı taktığımı düşünebilirdim bir an. Ancak o an, her şeyin karanlığa gömüldüğü o an, karmakarışık zihnimin en yalın anlarına denk gelmeye başladığını fark ettim usulca. Kelimelerimi noktalama işaretlerine hapsettiğim için hayıflanmayı bırakıp, yazmadan, okumadan özgürdüm karanlığın içinde. Karanlık bir anda örttüğünde benliğimi alışkanlıktandır, ortamı aydınlatacak bir şeyler ararız, korkularımızla yüzleşmemek adına. Korkacak bir şeyi kalmayanlar ne yapsın? El yordamı ile bulunur mum karanlığın içinde. Halbuki bilirim evin her köşesini santim santim, gözlerimi kapatıp gezerim evin içinde zaman zaman, neyi aydınlatacak ki sadece çağırdığımda gelebilen mum ve sönük aydınlığı hayatımda. Mum amacına ulaşıp için için yanmaya başladığında otururum köşedeki tek kişilik koltuğa. Düşüncelidir halim. Benden içeri olan çıkar dışarı yavaşça, rahatsız etmeden. Artık yalnız değilimdir karanlıkta. Kendime bakar gülümserim sakin. Sokağın ortasında yürürken kendimi evimde hissettiğim anlardan biri geçiyor aklımdan. Bende aklımdan geçiriyorum aynı anı, birimiz birlikte içimize çekiyoruz evinde hissetmenin rahatlığını. Tam köşede dikiliyorum görmeyeyim beni, bölünmesin bu an diye. Mum’un ulaşamadığı diğer köşede. Bir anda geriliyor yüz hatlarım. Ne düşünüyorum şimdi? Hüzün kaplıyor ortalığı, evim kayboluyor, sokağımda. Evin içinde ki nazik hava akımı usulca titretiyor mumun tiz ışığını ve taşıyor hafif portakal kokusunu burnuma. Aromalı mumlara lanet okuyamayacak halsizleşiyoruz ikimizde. Şimdi kokuya bakıyoruz ikimiz de, sahte mutluluğuna ve somut huzursuzluğuna. Kokunun içinde geziniyoruz usulca. Koku kaybediyor bir anda kudretini, buzdolabının motoru yırtıyor önce gecenin sessizliğini sonra bilgisayarın hırıltısı. Bir anda aydınlanıveriyor yine gece. Işıklar ardı ardına yanıyor. Şehrin sessiz gürültüsü dolduruyor yine evin içini. Mum’u söndürürken usulca bir oluyorum kendimle yitip gidiyorum bir sonraki karanlığa kadar. Tozlu rafların arasında oturup karıştırarak geçiriyorum vaktimi rafa kaldırılanları bir sonraki karanlığa kadar. Ben içeri doğru bakıp başı ile işaret ediyor, mum’u diğerlerinin gerisine kaldırırken, el yordamı ile ilk yakılan olmasın diye.

OYUNGEZER

2007-10-07T02:51:00.000+03:00

Tepemizden aşağı kaynar suların boşaldığı anları ne mulu ki geride bıraktık. Yalnız kaldığımızı ve yalnız bıraktığımız günleride tozlu raflara kaldırabiliriz. Artık yolculuğumuza kaldığımız yerden OyunGezerler olarak devam edebiliriz. Ne mi diyorum? http://www.oyungezer.com.tr Kafanızı tatlı tatlı itina ile ütülemeye devam edeceğim diyorum.

Karanlıkta yön bulmak

2007-09-09T03:57:00.000+03:00

Elektriklerin kesilmesi yurt dışında yaşayan dostlarım için anlaşılması güç bir durum. El yordamı ile çakmak akabinde mum aranan halk arasında inatla "ışıldak" diye tabir ettiğimiz cihaza ulaşma çabası karanlığın içinde. Sık sık başımıza gelmesine rağmen bizler için bile anlaşılması güç bir durum. Karanlıkla boğuşmak yerine onu kucakladığınız da ise az da olsa "anlamak" adına önemli bir an. Gecenin olması gerektiği gibi karanlığa gömülüp, ay ışığına teslim olduğu o anda, dışarı çıkıp artık alışkanlık haline gelen şehrin gürültüsünü duyamamak, doğacak anlık paniği bir kenara iteleyip karanlığın içinde görmeye başlamak. Kendime yazıyorum yıllardır. Çok ta farkında olmadan burada buldum kendimi, ne benim ne de sizin ihtiyacınız yok belki. Ama olsun "kendimi kendime bıraktığım" anlardan biri, her zaman güzel benim için, sonuçları ne olursa olsun.